openeyes

مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

 هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد

 برکش ای مرغ سحر نغمه داوودی باز

که سلیمان گل از باد هوا بازآمد

 عارفی کو که کند فهم زبان سوسن

 تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد

 مردمی کرد و کرم لطف خداداد به من

 کان بت ماه رخ از راه وفا بازآمد

 لاله بوی می نوشین بشنید از دم صبح

 داغ دل بود به امید دوا بازآمد

 چشم من در ره این قافله راه بماند

تا به گوش دلم آواز درا بازآمد

 گر چه حافظ در رنجش زد و پیمان بشکست

لطف او بین که به لطف از در ما بازآمد

مادر من فقط یک چشم داشت.من از اون متنفر بودم ... اون همیشه مایه خجالت من بود.اون برای امرار معاش خانواده برای معلم ها و بچه مدرسه ای ها غذا می پخت. یک روز اومده بود دم در مدرسه که منو به خونه ببره خیلی خجالت کشیدم . آخه اون چطور تونست این کار رو بامن بکنه ؟

روز بعد یکی از همکلاسی ها منو مسخره کرد و گفت مامان تو فقط یک چشم داره فقط دلم میخواست یک جوری خودم رو گم و گور کنم . کاش زمین دهن وا میکرد و منو ...کاش مادرم یه جوری گم و گور میشد...

روز بعد بهش گفتم:

اگه واقعا میخوای منو بخندونی و خوشحال کنی چرا نمیمیری ؟ اون هیچ جوابی نداد....دلم میخواست از اون خونه برم و دیگه هیچ کاری با اون نداشته باشم

سخت درس خوندم و موفق شدم برای ادامه تحصیل به سنگاپور برم

اونجا ازدواج کردم ، واسه خودم خونه خریدم ، زن و بچه و زندگی... از زندگی ، بچه ها و آسایشی که داشتم خوشحال بودم تا اینکه یه روز مادرم اومد به دیدن من اون سالها منو ندیده بودو همینطور نوه ها شو

وقتی ایستاده بود دم در بچه ها به اون خندیدند و من سرش داد کشیدم که چرا خودش رو دعوت کرده که بیاد اینجا ، اونم بی خبر

سرش داد زدم :چطور جرات کردی بیای به خونه من و بجه ها رو بترسونی؟

گم شو از اینجا! همین حالا.اون به آرامی جواب داد :اوه خیلی معذرت میخوام مثل اینکه آدرس رو عوضی اومدم و بعد فورا رفت و از نظر ناپدید شد . یک روز یک دعوت نامه اومد در خونه من برای شرکت درجشن تجدید دیدار دانش آموزان مدرسه ولی من به همسرم به دروغ گفتم که به یک سفر کاری میرم .

بعد از مراسم رفتم به اون کلبه قدیمی خودمون البته فقط از روی کنجکاوی .همسایه ها گفتن که اون مرده.

اونا یک نامه به من دادند که اون ازشون خواسته بود که بدن به من متن نامه این بود: ای عزیزترین پسرم من همیشه به فکر تو بوده ام منو ببخش که به خونت اومدم و بچه ها تو ترسوندم خیلی خوشحال شدم وقتی شنیدم داری میآی اینجا. ولی من ممکنه که نتونم از جام بلند شم که بیام تورو ببینم وقتی داشتی بزرگ میشدی

از اینکه دائم باعث خجالت تو شدم خیلی متاسفم

آخه میدونی ...

وقتی تو خیلی کوچیک بودی تو یه تصادف یک چشمت رو از دست دادی به عنوان یک مادر نمییتونستم تحمل کنم و ببینم که تو داری بزرگ میشی با یک چشم بنابراین مال خودم رو دادم به تو برای من اقتخار بود که پسرم میتونست با اون چشم به جای من دنیای جدید رو بطور کامل ببینه

شراب بی غش و ساقی خوش، دو دام ره اند

که زیرکان جهان از کمندشان نرهند

من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه

هزار شکر که یاران شهر بی گنه اند

مبین حقیر گدایان عشق را کاین قوم

شهان بی کمر و خسروان بی کله اند

جفا نه شیوه ی درویشی است و راهروی

بیار باده که این سالکان نه مرد ره اند

مکن که کوکبه دلبری شکسته شود

چو چاکران بگریزند و بندگان بجهند

غلام همت دردی کشان یک رنگم

نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیه اند

قدم منه به خرابات جز به شرط ادب

که ساکنان درش محرمان پادشه اند

به هوش باش که هنگام باد استغنا

هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند

جناب عشق بلند است ، همتی حافظ

که عاشقان ،‌ره بی همت تان به خود ندهند

 بانوی من

    به نبرد می طلبم   

    آنان را که پیش از من به

       چشمانت راه یافته اند

     و بر کف دستان خود آفتاب و

     گردن بندهای گل یاس آورده اند . . .

       به نبرد می طلبم

       هر یک از آنان را

       که با تو زیسته اند؛

       از دیوانگان و کودکان  و

         غرق شدگان

             در، دریای محبت

       اگر به شیوه ی من،

     با بازیگوشی، و د یوانگی من؛

                           ترا دوست داشته باشند . .

       بانوی من . . .

       کتابها و دستنویسهای

     هزاران ساله ی عشق را بنگر

     اگر در میان آنها کتابی  یافتی،

    که مرا در آن یاد نکرده باشند

    بانوی من،

             ترا به نبرد می طلبم . .

       اگر بهشتی همچون لبان من ...

                       و بستری گرمی ...

                       همچون چشمان من،

                              بیابی

     همه عاشقانت را به نبرد می طلبم .  . .

    اگر توانستند،

نامه ی همچون نامه های عاشقانه من،

                                        برایت بنگارند

       یا همه شان

     واژه ی همچون واژه های من،

     و گفتاری همچون گفتار  من

                                   برایت بیافرینند

ترا به نبرد می طلبم

  اگر مردی را بیاد آری

  از آنانکه دوست داشته ی؛

     که گرمای تابستان

    و فیروزه های دریا ها را

  به چشمانت ریخته باشد . . .

   بنگر واژه های عا شقانه ی را

   که در عصر های مختلف سروده شده و

  نوشته های که بر دیوار های " صور" و "صیدا"نقش شده

     کهن ترین دفتر های عشق را باز کن..

     همیشه در میان سطرها، مرا میابی؛

      من در درون عشقم . .

     در هر بوسه ی . . .

         ربوده شده،  یا بخشیده شده،

        حضور داشته ام و حلول ...         

        بانوی من. . .

     دلیر ترین شهسواران...

        و چابک ترین تکاوران را

   به نبرد می طلبم

     و آنان را که ترا دوست داشته اند

   و کسانیکه که تو دوست داشته ی

   از روزی که به دنیا آمدی..

   تا روزی که همچون نخل

                                      قد کشیدی

      همه عاشقانت را به نبرد می طلبم . . .

    اگر بسان قطره ی کوچکی

       از دریای بیکران عشق من باشند

        یا  چراغ زندگی خود را همچون من،

      در نظاره ی چشمان تو خاموش کرده باشند

                                                                                 نزار قبانی

از ره رسید و بازی ما را خراب کرد 

                           نقشی کشید و نقشه ما را بر آب کرد

داسی گرفت و خوشه خوشه دروکردمان و پس

                               مابین آسمان و زمین آسیاب کرد

صد بار کوفتیم در آرزو ولی

                     بر بست چشم رحمت و ما را جواب کرد

ماهی شدیم، بر لب دریا کشیدمان

                            از آب بر ربود و به آتش کباب کرد

لب تشنه بر گرفت و به صحرای خار و خس

                          بازیچه مان به دست خیال سراب کرد

از هر دعا که بر لبمان بود رو گرفت

                          نفرین شنید و در حقمان مستجاب کرد

گفتم شراب ریز به نوعی دگر شنید

                           در جاممان شرنگ بجای شراب کرد

بر جرم هر گناه که در بلخ و مصر دید

                         مِسگر گرفتمان و به نوعی عذاب کرد

قسمت نمود بر دل مردم نشاطِ عیش

                       قسمت به قلب کوچکمان اضطراب کرد

بازی سراست شهر و همه غرق بازی اند

                           از زندگی به بازیمان یک لعاب کرد

ما لیک سرخوشیم و غزل خوان کز این میان

                           از ره رسید و بازی "ما" را خراب کرد